_

Hiç kimsenin göç etmek zorunda kalmayacağı bir dünya umuduyla… – Dünya Evimiz
birbirimizin içi ve dışı
korkusu ve çaresidir
andrew carnie’nin heykelden valizi
fakat
bu defa
kapatıp kapakları
kilitleyip kopçaları
avuçlayıp sapı
atıp adımı
çıkamazsın
kaldıramazsın; kalkmaz
yüklenmiştir çünkü taşınıp götürülemeyecek yükü ve
içiçeliğimizi
derken
böyle düşünüp dururken
bir bomba daha patlar
öte ya da beri tarafında kentin
doldurur çığlıklar
bir, yüz, bin çığlık
sonra
bin, yüz, bir çığlık
sonra
başlar hükmü
süngüsünü daldıra batıra gezen sessizliğin
yeni hükümdar
tüm o tiksinç marifetiyle
yerleştirir durmadan
patlamamış yarım bir bomba
her birimize,
sanki çantalarda, ceketin ya da eteğin cebinde sanki
telefon ya da blututla ateşler mi ki fitili
durmakta şimdilik
korkunç sessizlik
sonra
diğer yarılar patlar onda bunda
alıp götürür
bitmez yarımlar
süngüsünü batıra çıkara gezen sessizlik
yerleştirir durmadan
çaresizliğimiz, yarım bir bomba ile içiçedir
yeni esirliktir bu
yeni esirliğimiz yani
gözümüz, korkunun gözü
hemen dönüp arar valizi
yine arar işte, arar
bulur gene
iki gözüm andrew carnie’nin heykelden valizini
bu defa
kapatıp kapakları
kilitleyip kopçaları
avuçlayıp sapı
atıp adımı
çıkamazsın
kaldıramazsın; kalkmaz
birbirimizin içi ve dışı
korkusu ve çaresi
bir arada öyle güzel yığılmıştır ki
artık heykelden valizin sessizliğidir duyulan
yumuşacık gezdirmektedir
yasemin soluğunu:
“haberiniz olsun
göçmeyeceğiz!”

 

heykel: Andrew Carnie, metin: Erkal Tülek